Η πολεμική εκστρατεία του Ισραήλ στη Γάζα, οι απειλές κλιμάκωσης της σύρραξης στην Ουκρανία, η επιθετική υπεράσπιση της παρουσίας ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων, συνθέτουν ένα απειλητικό περιβάλλον και συγχρόνως αυτό που λέμε νέα κατάσταση.

Στο εσωτερικό της χώρας, το αίσθημα οικονομικής ανασφάλειας σε συνδυασμό με το δημοκρατικό έλλειμμα, ιδιαίτερα όπως εκφράζεται στον χώρο του Τύπου και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας, δεν ενισχύει μόνο το αυταρχικό ρεύμα, παράγει τακτικές επιβίωσης που ξεφεύγουν από το πολιτιστικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.

Ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στον δημοκρατικό πολιτισμό και τον πολιτισμό της αναθεωρητικής αυταρχικής παράταξης αλλάζει για πρώτη φορά από το 1974 – δείτε ως κατεξοχήν παράδειγμα και τόπο διεργασιών τη δικαστική εξουσία με το σκάνδαλο των υποκλοπών, το έγκλημα των Τεμπών, την υπόθεση του 12χρονου κοριτσιού στον Κολωνό.

Αλλά εδώ πρέπει να προσθέσουμε: Την επιθετικότητα των νέων και των εφήβων, τα φαινόμενα βίας στα σχολεία, τη βία κατά των γυναικών και τη βία κατά των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων (σήμα κινδύνου το περιστατικό στη Θεσσαλονίκη). Πολλές μικρές ακροδεξιές εμφανίζονται στο δημόσιο χώρο.

Η άνοδος του αυταρχικού ρεύματος σε όλη την Ευρώπη, οφείλεται στη διαρκή αποτυχία των δημοκρατικών δυνάμεων να προσφέρουν ειρήνη, ασφάλεια, ευημερία στους πολίτες. Το αυταρχικό ρεύμα αξιοποιεί τον διάχυτο φόβο και προσφέρει ένα προσωρινό καταφύγιο σε θρησκευόμενους, αποδιοργανωμένους, ματαιωμένους και αδύναμους ανθρώπους.

Ενώ πηγάζει από το έλλειμμα δημοκρατίας, τελικά καταλήγει στην άρνηση των κατακτήσεων του δημοκρατικού πολιτισμού. Ενώ στρατολογεί στην απογοήτευση από τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, στρατεύει στην άρνηση των δημοκρατικών αξιών. Αυτός είναι ο κίνδυνος που μας απειλεί.