Με τον Γιώργο Μανιάτη γνωριστήκαμε ουσιαστικά στην αρχή της δεκαετίας της κρίσης 2009-2010. Συνεργαστήκαμε στη συγκρότηση του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών και της θεματικής ομάδας που αποκαλούσαμε «ομελέτα» (ομάδα μελέτης της εργατικής τάξης) – έπειτα στη δημιουργία του ιστότοπου kommon.gr

Φιλία, συντροφικότητα, διδασκαλία, συνεργασία ήταν αξεχώριστα δεμένα μεταξύ τους, σφιχταγκαλιασμένα. Ο Γιώργος ήταν για εμάς δάσκαλος, σύντροφος και φίλος. Μια φιγούρα πατρική που όμως κατέβαινε στο ύψος μας για να υπάρχει συνομιλία πάνω στην ίδια αγωνία, στην ίδια ερώτηση – άρα ισότιμη επικοινωνία.

Στον Γιώργο πήγαινες για να σου λύσει ένα πρόβλημα, για να σου δώσει συμβουλή, να σε κατευθύνει ερευνητικά, αλλά και για να συζητήσεις τα προσωπικά σου, ίσως αυτό τον ενδιέφερε περισσότερο απ’ όλα. Όταν είχαμε ένα ερωτικό γεγονός – με τον τρόπο που το περιγράφει ο Μπαντιού – σε αυτόν πρώτο ήθελα να το διηγηθώ. Έτσι, γνώριζε τα πάντα για τους πάντες. Χαιρόταν να ακούει, χαιρόταν να βοηθάει.

Μια λέξη που έλεγε συχνά περιγράφοντας τη σχέση του με τους ανθρώπους ήταν αγαπητική. Τον ενδιέφερε και δημιουργούσε σχέσεις συντροφικές και αγαπητικές. Δεν είχε ανταγωνιστικό πνεύμα, δεν είχε διάθεση εριστική ποτέ. Ήθελε να ακούει, να μαθαίνει, να πληροφορείται, να αναζητά τον εαυτό του μέσα στον άλλο. Ο Γιώργος σταματούσε τον χρόνο για να σε ακούσει, όπως το περιγράφει η Μαριάννα Τζιαντζή.

Ακούστε παρακάτω την εκπομπή του Στέλιου Ελληνιάδη στο Κόκκινο 105,5 – μιλούν φοιτητές του, ο γιος του Γιάννης και ο Θανάσης Σκαμνάκης. Θα νιώσετε τη μοναδική επιρροή που είχε ο Γιώργος σε όλους εμάς και τη δημιουργική του σχέση με τον χρόνο.